Мужчына шмат гадоў жыве ў Нямеччыне, але перыядычна прыязжаў у родны Віцебск. Быў ен на радзіме і падчас пратэстаў 2020г. Убачанае не пакінула Дзмітрыя Палякова абыякавым: вярнуўшыся ў Нямеччыну, ен браў удзел у замежных акцыях салідарнасці, пакідаў каментары у пратэстных Telegram-каналах. У 2023 г. падчас чарговага прыезду ў Беларусь Палякова затрымалі і асудзілі на паўтара гады зняволення з вялікім штрафам. За кратамі ў яго істотна пагоршылася здароўе.

У кастрычніку 2023 г. мужчыну затрымалі на мяжы. Але пасля допыту адпусцілі. Праз тыдзень сілавікі прыйшлі да яго дахаты, падчас затрымання мужчыну збілі, збіццё працягвалася і ў КДБ, паводле Дзмітрыя Палякова. Такім чынам ад яго патрабавалі  пароль ад тэлефона. У выніку знайшлі падпіску на Telegram-канал “Полк Каліноўскага”.

Спачатку ён быў асуджаны па адміністрацыйным артыкуле за “распаўсюд экстрэмізму”, але па адбыцці 20-дзённага арышту Палякова перавялі ў СІЗА-2 і прад’явілі абвінавачанне па арт. 369 КК РБ (Абраза прадстаўніка ўлады). Паводле абвінавачання, 28 жніўня, 7 верасня і 27 верасня 2021 года, знаходзячыся ў замежжы, Дзмітрый Палякоў размясціў у Telegram у агульнадаступнай публічнай групе, інфармацыйная прадукцыя якой прызнана экстрэмісцкімі матэрыяламі, абразлівыя каментары з ненарматыўнай лексікай. У студзені 2024 г. за абразу прадстаўнікоў улады  Дзмітрыю Палякову было прызначана пакаранне ў выглядзе пазбаўлення волі на тэрмін адзін год і шэсць месяцаў з адбываннем пакарання ў папраўчай калоніі ва ўмовах агульнага рэжыму і штрафа памерам 100 базавых велічынь. Таксама суд пастанавіў спагнаць з Палякова кампенсацыю маральнай шкоды на карысць траіх пацярпелых на агульную суму 5500 рублёў. Суд прыняў да ўліку і тое, што ў кастрычніку 2023 года Палякоў быў прыцягнуты да адміністрацыйнай адказнасці за несанкцыянаванае пікетаванне і захоўванне публікацый, уключаных у Рэспубліканскі спіс экстрэмісцкіх матэрыялаў.

6 лютага 2025 г. палітвязень  выйшаў на волю і неўзабаве з’ехаў у Нямеччыну. Там высветлілася, што знаходжанне за кратамі пацягнула праблемы са зрокам: на адно вока ён не бачыць практычна нічога, на другое – толькі на 50%. Магчыма, будзе патрэбная аперацыя, і яе пакрые медычная страхоўка. Але ў экс-палітвязня няма сродкаў, каб замовіць адмысловыя акуляры і індывідуальныя кантактныя лінзы. Усё гэта каштуе каля € 1 700. Таму BYSOL абвясціў збор на дапамогу Дзмітрыю Палякову, экс-палітвязня можна падтрымаць ТУТ.  

Алег Радзівонаў

Бракуе як шэраговых супрацоўнікаў, так і рэдактарскіх кадраў. Ужо 4 месяцы не могуць знайсці рэдактара ў абласную газету «Витебские вести», і асобна – рэдактара інтэрнэт-рэсурсаў гэтага СМІ. Шукаюць намесніка рэдактара ў гарадскую газету «Витьбичи». Самы востры недахоп журналістаў – таксама ў віцебскіх выданнях. Бо перш чым туды возьмуць на працу, чалавека мусіць праверыць ідэалагічны аддзел аблвыканкама, высветлўшы, ці не браў прэтэндэнт удзел у пратэстах 2020 года, ці не з’ехалі за мяжу яго сваякі і ці не трапляў ён пад увагу міліцыі і судоў за “няправільныя” падпіскі.

Ураджэнку Аршаншчыны  абурыла абвяшчэнне Лукашэнкам 2026-га года “Годам жанчыны. Наталля Кукішава лічыць гэта заява – сапраўдны здзек у  той час, як у беларускіх турмах зняволеныя жанчыны ўсіх узростаў мусяць трываць здзекі, грэблівае стаўленне да сябе, якое праяўляецца нават у тым, што іх пазбаўляюць прадметаў гігіены.

У красавіку 2023 года на сайце газеты “Голас Расоншчыны” быў распачаты  праект “Слово офицера”. Ен быў прэзентаваны як так званая «дыялогавая пляцоўка», але не для дыялогу з чытачамі, а для маналогаў чатырох жыхароў рэгіёну, былых вайскоўцаў і міліцыянтаў у адстаўцы. Яны выказваліся на палітычныя тэмы, усхваляючы кіраўніцтва Беларусі і Расіі і ганячы жыццё ў найбліжэйшых еўрапейскіх краінах.

Менавіта так – не “Памяці загінулых”, а менавіта “Памяці войн”- назвалі новы сквер у Друі.  Яшчэ адна асаблівасць новага аб’екта ў тым, што гэта сквер без дрэваў. Дакладней, некалькі дрэваў ужо даўно раслі калі брацкай магілы загінулых пры вызваленні Друі падчас Другой Сусветнай вайны. Але цяпер гэтае месца вырашылі называць скверам, паставіўшы вакол некалькі інфармацыйных стэндаў.

Паводле звестак абласной пракуратуры, за 11 месяцаў мінулага году ў Віцебску быў зафіксаваны 41 выпадак траўматызму на вытворчасці ( ў 2024 годзе было 33 такіх выпадкі. У Аршанскім раёне колькасць траўмаваных летась скалала 28 выпадкаў ( у 2024 годзе – 21 выпадак), у Дубровенскім – 8 выпадкаў (пазалетась – 4).

“Валошкі” – гэта маленькія скульптуры, якія, паводле гарвыканкама, павінны адыграць ролю сімвалаў Віцебска. Праўда, першапачаткова гэтых чалавечкаў у вянках з валошак назвалі “Валошнікамі”. І сама ідэя з’явілася яшчэ ў 2024 годзе, а не летась.

Дзяржаўная гарадская газета “Віцьбічы” вызначыла  Топ-5 галоўных падзеяй у развіцці гарадской інфраструктуры. На першым месцы апынулася Плошча сцяга і герба з флагштокам вышынёй 69,3 м, на які ўзняты сцяг 14 на 7 м.  Плошчу будавалі больш за год і адчынілі летась 11 траўня. Колькі грошай з бюджэту на гэта пайшло, не кажуць і дагэтуль.

Дзякуй вам за тое, што былі з намі, падзяляючы нашы каштоўнасці і надзеі на лепшае!
     Няхай 2026-ты год стане яшчэ адным сведчаннем нашай еднасці, прынясе спаўненне мар і душэўную палёгку.
     Да сустрэчы ў новым годзе!

Мікалай Статкевіч, асуджаны да 14 гадоў калоніі асаблівага рэжыму за арганізацыю масавых беспарадкаў, быў у групе вызваленых палітвязняў, якую вывозілі ў Літву 11 верасня. Але ен вырашыў любым коштам застацца на Радзіме. Таму, калі аўтобус праязджаў пункт пропуску «Каменны Лог», Статкевіч выбіў у ім дзверы і выйшаў.