Каля будынка былой паштовай станцыі ў вёсцы Паграбёнка Сенненскага раёна паставілі інфармацыйны стэнд пра яго гісторыю. І гэта - пасля шматлікіх безвыніковых спробаў прадаць былую паштовую станцыю, якая мае статус гісторыка-культурнай каштоўнасці 2-й катэгорыі.

З Аленай Коласавай паразмаўляў блогер Андрэй Павук. Пытанні да рэдактаркі тычыліся асвятлення так званай “СВО” у беларускіх дзяржаўных СМІ, і таго, як асвятдяюцца падзеі Вялікай Айчыннай вайны. Пра тое, чаму зараз не прынята згадваць, што Аляксандр Лукашэнка прымаў прысягу як прэзідэнт пад бел-чырвона-белым сцягам, рэдактарка зазначыла “Мы пра такое не пішам”. А на заўвагу пра адсутнасці беларускамоўнага кантэнту адказала: “Это так. Нужно писать на родном языке. Мы будет стараться».

“Віцебская вясна” прааналізавала, якія кампаненты ўваходзяць у сучасны выхаваўчы працэс у Парплішчанскай сярэдняй школе, што ў Докшыцкім раёне. Паводле намесніцы дырэктара па вучэбна-выхаваўчай рабоце Ганны Маркевіч, яно “ахоплівае ўсе ключавыя напрамкі: ад вывучэння дзяржаўнай сімволікі да пагружэння ў гісторыю Вялікай Айчыннай вайны”. Увесь гэты ідэалагічны масіў абрынуты на галовы некалькіх дзясяткаў дзяцей, якіх у кожным класе — па 6–7 чалавек. Пры гэтым Парплішчанская СШ на паперы лічыцца школай з беларускай мовай навучання. Але патрыятызм у вучняў выхоўваюць па-расейску. І пры поўным  ігнараванні гісторыі малой радзімы да 1941 года.

Пасля крэмацыі ягоны прах будзе пахаваны ў Беларусі. У Віцебску ў Канстанціна Іванова засталася маці. 2 лістапада яму споўніўся б 41 год. Але жыццё Кастуся забрала анкалагічная хвароба, з якой ён змагаўся, колькі мог.

Да такой гульні словамі дадумаліся ў Аршанскім РАУС, чарговы раз накіраваўшы месці вуліцы грамадзян, якія знаходзяцца на ўліку ў крымінальна-выканаўчай інспекцыі.

Напярэдадні Дзядоў ён зноў наведаў месца сталінскіх расстрэлаў каля вёскі Паляі пад Віцебскам і магілы сваіх паплечнікаў- аднадумцаў, якія адышлі ў лепшы свет. Гэты маршрут найстарэйшы віцебскі апазіцыянер паўтарае год ад году і лічыць сваім абавязкам.

Гэтым разам мішэнню Любові Шляйко, супрацоўніцы газеты “Гарадоцкі веснік”, сталі пенсіянеры з Эстоніі, Латвіі і Літвы. Маўляў, ім даводзіцца працаваць, каб мець сродкі “на задавальненне базавых патрэбаў”. І таму, паводле аўтаркі праекта «Анализируя факты», чацвёртая частка  пенсіянераў  у прыбалтыйскіх краінах вымушана працаваць. А ўсё праз дэмаграфічны спад і недастатковую сацыяльную падтрымку”. Чамусці прапагандыстка з гарадоцкай “раёнкі” забыла правесці самае простае параўнанне з Беларуссю для сваіх чытачоў.

Інцыдэнт, паводле якога адбыўся суд, адбыўся сёлета ў траўні ў мясцовай паліклініцы. Мужчына, як сцвярджаецца ў матэрыялах справы, быў нецвярозы і сваімі паводзінамі парушаў грамадскі парадак.

Аршанскі хлебзавод пачаў вырабляць торт з назвай “Оршанка.бай”. У мясцовай “Аршанскай газеце” заяўляюць, што гэта ўласны “імянны” торт выдання. Пэўныя падставы для гэтага ёсць: orshanka.by – насамрэч ідэнтыфікатар сайта “раёнкі”. Аднак на  хлебзаводзе  не пацвярджаюць таго, што торт выпусцілі ў гонар газеты.  

А яна і сапраўды не малая. Нядаўна “Віцебская вясна” пісала пра тое, што стыпендыя ў Акадэміі МУС у 2-3 разы большая, чым у БДУ - каля 800 рублёў, тады як студэнты ўніверсітэту могуць атрымаць толькі ад 261 да 418 рублёў, у залежнасці ад сярэдняга бала. Дык вось у Вайсковай акадэміі стыпендыя складае ад 740 до 1 400 рублёў. Прынамсі, такія лічбы называў падчас сустрэчы з з будучымі выпускнікамі прадстаўнік навучальнай установы Рустам Жумараў.