Пасля вызвалення 19 сакавіка 250-ці беларускіх палітвязняў сярод сваякоў зняволеных “за палітыку” зноў абвастрыліся дыскусіі: ці настойваць на тым, каб пра пакаранне блізкага чалавека “ніхто не ведаў”, ці надварот – зрабіць гэты факт вядомым для шырокай грамадскасці. Паколькі  вызваленні з-за кратаў апошнім часам адбываюцца пры садзеянні Злучаных Штатаў, і Спецпасланнік прэзідэнта ЗША Джон Коўл заявіў, што да канца 2026 года спадзяецца паспрыяць вызваленню ўсіх беларускіх палітзняволеных, гэтае пытанне сапраўды паўстае вельмі востра. Шукаем на яго адказ разам з юрыстам і праваабаронцам Алегам Мацкевічам.

На 1 студзеня 2025 года колькасці насельніцтва ў абласным цэнтры складала 358 927 чалавек, а на 1 студзеня 2025 года – ужо 357 899 чалавек. Прыкладна на столькі ж скарацілася колькасць жыхароў Оршы ( 101 662 у 2025 г. і 100 422 у 2026 г.) і ў Наваполацку ( 95 370 у 2025 г. і 94 666 у 2026 г.)

У абноўленым 27 сакавіка пераліку асобаў, “датычных да экстрэмісцкай дзейнасці”, унесена прозвішча Данііла Сачыўкі. У Віцебскім абласным судзе ён быў асуджаны,падобна, да “хатняй хіміі” – насупраць ягонага прозвішча пазначана “судзімасць не пагашана”. Найверагодней, яго прызналі вінаватым па так званай “справе “Беларускага Гаюна”: паводле чч. 1 і 2 арт. 361-4 КК РБ.

Рэдактар раённай газеты “Веснік Глыбоччыны” Андрэй Панкрат на сайце газеты апублікаваў артыкул пад назвай “Санкцыйны бумеранг: як брусельская палітыка ўдарае па ўласных грамадзяна”. У ім раённы прапагандыст крытыкуе палітычную і сацыяльную сферы ў Еўропе, у прыватнасці, у Літве.

Сістэма татальнага відэаназірання, якую нам прэзентуюць як гарантыю бяспекі, на справе ўсё часцей абарочваецца супраць звычайных грамадзян. Гісторыя мінчанкі, чыё сямейнае фота (разам з 4-гадовым дзіцем) разаслалі па настаўніцкіх чатах для апазнання мужа, які здзейсніў дробны крадзеж, — гэта трывожны сігнал для кожнага з нас. «Віцебская Вясна» разбіралася, чаму суды апраўдваюць такія «лічбавыя аблавы» і як абараніць сваё права на прыватнае жыццё, калі дзяржава лічыць яго другасным.

Уладзімір Захараў валодаў вялікай колькасцю нерухомасці ў Полацку і Наваполацку. Але ў 2023 годзе ў дачыненні да яго былі заведзеныя крымінальныя справы. Не чакаючы арышту, ён з’ехаў з Беларусі. І адтуль дасылаў лісты прэм'еру Галоўчанку, кіраўніку КДБ Церцелю, старшыні Савета Рэспублікі Качанавай і іншым, спрабуючы пераканаць іх у тым, што падазрэнні  ў адносінах да яго беспадстаўныя. Урэшце ён вярнуўся на радзіму, дзе ў лютым 2025 года быў асуджаны паводле  арт. 243 Крымінальнага кодэкса — ухіленне ад выплаты сум падаткаў, збораў; арт. 369‑1 Крымінальнага кодэкса — дыскрэдытацыя Беларусі.

На гэтым фотаздымку, зробленым падчас святкавання Дня Волі ў Мінску у 1996 годзе – 52-гадовы жыхар Віцебска Пётр Сарапеня. І таблічку з надпісам “Віцебск” ён зрабіў адмыслова і прывёз сабой на ўрачыстае шэсце.

25 сакавіка 1918 года  была прынятая Трэцяя Устаўная грамата БНР, якая абвяшчала незалежнасць Беларускай Народнай Рэспублікі. У Віцебску Дзень Волі асабліва шырока пачалі адзначаць  з пачатку  1990-х, хаця афіцыйна рабіць гэта не дазвалялася. Дазволу ініцыятары не атрымалі нават у 2018-м, калі 100-годдзе БНР шырока адзначалася ў Мінску. Тады віцябляне прыдумалі адмысловы фармат святкавання. 

Настаўнік гісторыі і супрацоўнік Віцебскага раённага краязнаўчага музея Андрэй Кулябкін у сваім Тг-канале напісаў наступнае: «Интернет в нынешних условиях новой мировой капиталистической войны интернет стал тем, чем изначально замышлялся - ОРУЖИЕМ. Его так и задумали в 1969 в Пентагоне как связь на случай ядерной войны, т.е. с военной целью. Да, оружие специфическое, но оружие. Интернет должен быть по справкам. И будет.»

Дзмітрый – ураджэнец Наваполацка, шмат гадоў ён аддаў дыпламатычный службе, але скончыў кар’еру  ў 2022 годзе. У канцы мінулага года яго асудзілі за «садзейнічанне экстрэмісцкай дзейнасці» (ч. 1 і 2 арт. 361‑4 КК).