Шаркаўшчынская раённая газета апублікавала артыкул пра тое, як цяжка жылося ў рэгіёне «пад панамі». Аргументы старыя і зацёртыя – маўляў, да 1939 года Беларусь была  няразвітым «сыравінавым прыдаткам», дзе знішчалася ўсё нацыянальнае. Цяпер, маўляў, усё інакш. Але што змянілася для Шаркаўшчынскага рэгіёна пры «самай дэмакратычнай» цяперашняй уладзе?

Газета “Гарадоцкі веснік” размясціла чарговы “сенсацыйны” опус  намесніцы рэдактара Любові Шляйко, якая вядзе рубрыку «Анализируя факты. Авторский взгляд». Гэтым разам жыхарку памежнага з Расіяй рэгіёна ўсхвалявала экалогія. А дакладней, дэфіцыт вады на тэрыторыі Еўразвяза.  Маўляў, няшчасныя еўрапейцы і раней эканомілі ваду – усталёўвалі лічыльнікі, выкарыстоўвалі эканамічныя рэжымы для працы кухоннай тэхнікі» - нібыта жыхары Беларусі ніколі так не рабілі.

Мерапрыемства называлася «Латвия – Беларусь: конфронтация vs диалог». Яго сэнс зводзіўся да ухвалення пазіцыі Беларусі, якая адкрыла “бязвіз” для заходніх суседзяў насуперак пазіцыі “глыбокай канфрантацыі” з боку Латвіі. Апошнюю папракнулі за “канцэпцыю савецкай акупацыі” і “палітычныя амбіцыі Рыгі”, якая захацела “разарваць масты , супрацьпаставіўшы гэтаму “фундамент национально-государственного строительства и индустриализации” у Беларусі.

Пра гэта паведаміла  «Медыязона», спасылаючыся на атрыманую інфармацыю. Паводле крыніцы «Медыязоны», у канцы жніўня ў Гомельскую жаночую калонію прыязджаў начальнік аддзела ГУБАЗіК Артур Гайко. Ён выклікаў на гутаркі некаторых палітвязняў. Сярод іх была і Яна Пінчук, на якую, праз тыдзень пасля размовы з Гайко, сталі пісаць рапарты. У выніку яе пазбавілі спаткання, а неўзабаве адправілі ў ШІЗА.

Віцебскі абласны суд прызнаў 47-гадовую жанчыну вінаватай паводле частак 1 і 2 арт 361-4 КК РБ – Садзейнічанне экстрэмісцкай дзейнасці . Ёй прысуджаны рэальны тэрмін зняволення, жанчына ўжо адбывае пакаранне. 4 верасня яе імя і прозвішча ўнеслі ў пералік "экстрэмістаў" на сайце МУС. Вядома, што жанчына працавала настаўнікам -дэфектолагам і ў 2020-м годзе падпісала калектыўны зварот супраць пераследу незалeжных журналістаў.

Гэта Наталля Пратасевіч, Павел Максімовіч і Максім Ламонаў. Іх шукае УУС Віцебскай вобасці. У вышук падаюць звесткі на асобаў, супраць якіх у Беларусі распачатая крымінальная справа. Але якая менавіта - у пошукавай базе не пазначаецца. У выпадку Наталлі Пратасевіч (на фота) -найхутчэй палітычна матываваная. Віцебская актывістка была вымушана пакінуць Беларусь пасля падзеяў 2020 года пад пагрозай судовага пераследу.

Гэтага чалавека добра ведалі на Аршаншчыне за яго беларускія справы. У 1990-я ён ладзіў у Оршы нацыянальныя імпрэзы - ад сустрэчаў з беларускімі пісьменнікамі да выступаў з народнымі песнямі, якія добра спяваў і любіў. Ён быў Ініцыятарам і кіраўніком Караткевіцкага сплаву па Дняпры ад Воршы да Рагачова,  5 верасня 1992 года на Крапівенскім полі, дзе ўшаноўвалі памяць ваяроў, палеглых падчас Аршанскай бітвы,   ён адным з першых прымаў прысягу на вернасць Беларусі. 

У віцебскіх дзяржСМІ разгарнуляся цэлая інфармацыйная кампанія напярэдадні 17 верасня – дня, калі ў 1939 годзе тэрыторыі заходняй часткі Беларусі былі далучаны да БССР. Мяжа праходзіла ў тым ліку і на тэрыторыі сучаснай Віцебшчыны, і таму  газета “Віцьбічы” вырашыла заінтрыгаваць чытачоў, размясціўшы артыкул “А вы знали, за что Язепа Дроздовича уволили из Глубокской гимназии?”

Памятаеце віцебскую гіназію №1, дзе трэснула сцяна? Пасля гэтага будынак 1937-га года знеслі а на яго месцы пабудавалі новы гмах. Адразу – з “пунктам аховы” на ўваходзе, дзе сядзіць чалавек у міліцэйскай форм. Але гэтага аказалася мала: у адпаведнасці з распараджэннем уладаў, з 1 верасня непасрэдна перад заняткамі праводзяць асабісты догляд навучэнцаў. У сувязі з гэтым дзяцей просяць прыходзіць у школу мінімум на 15 хвілін раней, бо працэдура не вельмі хуткая.

Крапівенскае поле непадалёк ад Оршы, дзе 8 верасьня 1514 году войскі Вялікага Княства Літоўскага здабылі бліскучую перамогу над маскоўскімі дружынамі, беларускія патрыёты лічаць полем нацыянальнай славы. У першыя часы незалежнай Беларусі гэты дзень быў афіцыйным святам -Днём беларускай вайсковай славы. Ае потым дзяржаўная палітыка змянілася, і “перамагаць Маскву” стала небяспечна...