Паводле ацэнкі Дэпартамента дзяржаўнай бяспекі (ДДБ) Літвы, грамадская ўстанова «Наш дом» («Mūsų namai»), якую ўзначальвае Вольга Карач, стварае спрыяльныя ўмовы для таго, каб у Літву траплялі і легалізаваліся асобы, якія супрацоўнічаюць са спецслужбамі варожых краін.

Яшчэ ўвесну стала вядома, што беларускія ўлады вырашылі гвалтам павялічыць тэрыторыю Дрыбінскага раёна як самага маленькага ў краіне. Новы адміністрацыйны падзел не ўзгадняўся з мясцовым насельніцтвам: людзям проста паведамілі, што Дрыбінскі раён будзе павялічаны за кошт далучэння частак тэрыторый  Шклоўскага, Горацкага і Магілёўскага раёнаў. Разам з зямлёй і прыгоннымі сялянамі да Дрыбінскага раёна будуць далучаны і прадпрыемствы, якія знаходзяцца да гэтых тэрыторый.

Гэта першы і адзіны выпадак, калі на абласным узроўні асобна ўшаноўваюць памяць прадстаўнікоў іншага народу, якія загінулі падчас вызвалення Віцебшчыны. Памятны знак – вялікі камень з мемарыяльнай шыльдай – з’явіўся на вайсковым пахаванні каля вёскі Шапуры Віцебскага раёна. Тут ушанава памяць амаль 18 тысяч загінулых, сярод іх каля 700 з іх – гэта ўраджэнцы Узбекістана. І каля 50-ці з гэтай колькасці – выхадцы з Андзіжанскай вобласці. Той самай, з якой на дзяржаўным узроўні дасягнуты пагадненні пра прыём працоўных мігрантаў у гаспадаркі Віцебскага рэгіёну.

На працягу лета сілавік, вядомы ўдзелам у стварэнні таемнага фармавання, якое ў 1990-х гадах забівала апанентаў Аляксандра Лукашэнкі, праведзіў “практыкумы” са зброяй для выхаванцаў дзіцячага летніка ў Лепельскім раёне. Цяпер яго пачалі запрашаць і ў школы. Выступы Паўлічэнкі перад дзецьмі ўсяляк заахвочвае кіраўнік раённага аддзела адукацыі Галіна Гарбёнак, якая лічыць, што такія “практыкумы”, дзе вучаць карыстацца зброяй і паказваюць прыёмы рукапашнага бою, - гэта складнік патрыятычнага выхавання. Таму адміністрацыі школ абавязалі прымаць Паўлічэнку і забяспечваць яму аўдыторыю “дзеля выхавання патрыятызму”.