Пра акцыю, што адбылася ў нядзелю, 25 лютага, распавёў у сваім блогу на пляцоўцы livejournal.com адзін зь яе ўдзельнікаў Аляксандар Лапшын. «Сёньня ў Вільні люты мароз, -15 градусаў і вецер. Але мы вольныя, і адразу пасьля пікету пойдзем у кавярню. А сябры ў беларускай турме замярзаюць у халодных камэрах, ходзяць на дзірку ў падлозе і мыюцца ледзяной вадой», – напісаў блогер.

У інтэрнэце зьявілася публікацыя «Шэрая кніга. Віцебская вясна – 2017. Вулічныя акцыі». На 78-мі старонках кнігі праваабаронцы рэгіёну нагадваюць чытачам пра тое, як праходзілі акцыі пратэсту ўвесну 2017 году, дзякуючы якім фактычна быў скасаваны «дармаедзкі» дэкрэт № 3, як улады спрабавалі перашкодзіць грамадзянам рэалізоўваць іх права на мірныя сходы, як яны чынілі рэпрэсіі супраць удзельнікаў гэтых сходаў і назіральнікаў за імі.

2 лістапада грамадзкія актывісты наведалі могілкі і месцы пахаваньняў у Віцебскім раёне, дзе знайшлі вечны спачын іхныя аднадумцы і грамадзяне, што сталі ахвярамі сталінскага рэжыму. Традыцыю запачаткаваў дзесяць гадоў таму Барыс Хамайда, калі ў першую гадавіну сьмерці свайго сябра, вядомага апазыцыянэра Ўладзімера Плешчанкі наведаў у гэты дзень ягоную магілу.

У Воршы дагрукацца да чыноўнікаў з інфармацыяй пра кепскую дарогу ўдалося толькі праз флэш-моб. Звычайныя звароты не далі плёну, і тады мясцовыя грамадзкія актывісты сталі з плякатамі каля самай глыбокай і вялікай лужыны на праблемнай вуліцы Гомельскай. У выніку празь некалькі дзён дарогу прывялі да ладу.

Пэнсіянэрка Антаніна Піванос меркавала зладзіць публічнае вышываньне ўкраінскай сымболікі і адначасна даць людзям праўдзівую інфармацыю пра падзеі ва Ўкраіне. Заявы аб правядзеньні пікетаваньняў дасылала ў адміністрацыі ўсіх трох раёнаў Віцебску, але адусюль атрымала адмовы.