Аб'яднаная грамадзянская партыя звярнулася ў суды са скаргамі на неўключэнне яе прадстаўнікоў у склады ўчастковых выбарчых камісій у Магілёве і Бабруйску.

У Беларусі за апошні месяц па падазрэнні ў здзяйсненні злачынства па частцы 1 артыкула 342 Крымінальнага кодэкса Беларусі затрыманыя і змешчаныя пад варту 17 чалавек. Сярод іх — блогеры, актывісты, сябры ініцыятыўнай групы патэнцыйнай кандыдаткі ў прэзідэнты Святланы Ціханоўскай і простыя грамадзяне Беларусі. Тым, каму ўжо прад'яўлена абвінавачванне, вядома, што яны праходзяць па, так называемай «справе Ціханоўскага», звязанай з інцыдэнтам на выбарчым пікеце 29 траўня ў Гродне падчас збору подпісаў у падтрымку Святланы Ціханоўскай. Намеснік старшыні Праваабарончага цэнтру “Вясна” Валянцін Стэфановіч заяўляе, што крымінальны пераслед і змяшчэнне пад варту па артыкуле 342 Крымінальнага кодэксу ў Беларусі стаў новай формай адвольных затрыманняў. Асноўная мэта гэтага — ізаляцыя на перыяд выбарчай прэзідэнцкай кампаніі. Валянцін Стэфановіч у студыі Еўрарадыё

Валерый Цапкала. Адзін з прэтэндэнтаў у кандыдаты Валерый Цапкала не сабраў дастаткова подпісаў, барацьбу за крэсла прэзідэнта Беларусі працягнуць 6 чалавек, у тым ліку Лукашэнка і Бабарыка, піша TUT.BY.

Насельніцтва і тэрыторыя Магілёва разбітыя пад тры раённыя камісіі па выбарах прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. Запомніць іх лёгка – Ленінская, Кастрычніцкая і Магілёўская. Апошняя, у асноўным, абслугоўвае бліжэйшыя да горада вёскі, пасёлкі і аграгарадкі, хоць і размяшчаецца фізічна ў межах горада, піша mspring.online.  29 чэрвеня ў гэтых камісіях падвялі вынікі праверкі подпісаў па вылучэнню ў кандыдаты ў прэзідэнты. Вынікі бянтэжаць – Віктара Бабарыку і Валерыя Цапкалу "пракацілі" міма выбараў, а ў Лукашэнкі, Дзмітрыева і Чэрэчаня нейкія фантастычныя лічбы.

У Гродне прайшлі адміністрацыйныя суды над двума фігурантамі "справы Ціханоўскага", а у Лідзе — над удзельнікамі аўтапрабегу салідарнасці. Усіх асудзілі.  30 чэрвеня ў Гарадзенскім абласным судзе адбыўся працяг адміністрацыйнай справы  Уладзіміра Навуміка і Яўгена Разнічэнкі. Абодва з’яўляюцца фігурантамі крымінальнай “справы Ціханоўскага” і знаходзяцца у СІЗА-1 у Мінску. Але акрамя крымінальнага пераследу за інцыдэнт з Ціханоўскім на двух гарадзенцаў склалі адміністрацыйныя пратаколы. Іх разгляд і прайшоў сёння, 30 чэрвеня.

Віктар Скрундзік у Вярхоўным судзе У 9.30 раніцы 30 чэрвеня ў Вярхоўным судзе пачаўся разгляд апеляцыйнай скаргі на смяротны прысуд жыхара Слуцкага раёна Віктара Скрундзіка, а таксама на прысуды абвінавачаных па справе Валянціна Бушніна, Сяргея Захарчанка і Віталя Мяцежа.

Анлайн-прэзентацыя даклада “Маніторынг права на свабоду мірных сходаў у Беларусі за 2019 год” адбудзецца 2 ліпеня ў 12:00.

Рабочая група Асамблеі НДА заклікала урад Беларусі спыніць ціск на грамадзянскую  супольнасьць і рэпрэсіі супраць яе прадстаўнікоў. Кіруючы орган Асамблеі прапануе краінам Эўразьвязу і ЗША абумоўліваць узаемадзеяньне з уладамі Беларусі стаўленьнем апошніх да правоў чалавека і грамадзянскай супольнасьці, у тым ліку вымагаючы неўжываньня гвалту супраць НДА, грамадзянскіх актывістаў і палітычных апанэнтаў. Гэткая умова павінная быць абавязковай для працягу міжнароднага тэхнічнага супрацоўніцтва з урадам Беларусі.

Суд Цэнтральнага раёна Мінска адправіў адміністрацыйную справу Міраслава Мацкевіча на дапрацоўку да ліквідацыі недахопаў у РАУС. На яго былі складзеныя два пратаколы па ч. 1 арт. 23.34 і арт. 23.4 КаАП за тое, што Міраслаў 6 траўня нібыта ўдзельнічаў у акцыі каля ГЦ MILE у Мінску, дзе збіралася калона на аўтапрабег у падтрымку затрыманага Сяргея Ціханоўскага, а таксама аказваў супраціў пры затрыманні. Суддзя Іван Касцян 15 траўня аштрафаваў яго на 40 базавых велічыняў, але Мінгарсуд адмяніў гэтае рашэнне і адправіў справу на новы разгляд. Міраслаў Мацкевіч. Фота прадастаўлена для spring96.org

Перад абедам ці адразу пасля абеду нас выводзяць на прагулку. Я хажу кожны раз, бо гэта адзіная магчымасьць зьмяніць абстаноўку, дзе вочы ўвесь час упіраюцца ў супрацьлеглую сьцяну камеры, ды падыхаць сьвежым паветрам, актыўна парухацца. Прагулка – істотная зьмена ў аднастайным зэкаўскім быцьці. Мы чуем, як па прадоле шорхаюцца іншыя камеры. Калі зазірнуць у шчыліну пад засаўкай “кармушкі”, дык можна ўбачыць ногі тых, каго выводзяць. Мільгаюць красоўкі, плеценыя лапці, летнія туфлі, гумовыя пантоплі. Урэшце даходзіць і нашая чарга. Адчыняюцца жалезныя дзьверы камеры, нас небагата, і мы хутка выходзім, затым кантралёр адчыняе дзьверы з прадола на лесьвіцу. Мы апынаемся на лесьвічнай пляцоўцы. Ён грукае вялікім ключом па жалезных балясінах парэнчаў. Унізе яму адказваюць гэткім жа звонам. Ён адпускае нас саміх і стаіць, чакае, калі на доле нас прыйме іншы кантралёр. Мы спускаемся ў падвал, невялікі пераход, і мы апынаемся ў лёхах старога корпусу Пішчалаўскага замку: высокае паўкруглае скляпеньне, тут вільготна і цёмна. На бетонным доле стаяць дзьве невялікія калюжыны, капае згары. Цераз іх кінутыя дошкі, сьвецяць толькі электрычныя лямпачкі. Зьлева – пустыя камеры, справа – таксама пару пустых камер і наглуха зачыненыя жалезныя дзьверы, за якімі – расстрэльны калідор. Там чакаюць сваёй долі сьмяротнікі.