Такія тлумачэнні апошнім часам пачулі некалькі жыхароў Віцебшчыны. На патрабаванне пакінуць копію пратакола ператрусу і спіс забраных рэчаў ім адказалі, што там запісаны асабістыя дадзеныя сілавікоў. І перадача іх – гэта “парушэнне таямніцы асабістай інфармацыі”. Праўда, не зразумела, пра якую асабістую інфармацыю можа весціся, калі службовыя асобы дзейнічалі ў межах сваіх службовых паўнамоцтваў. Хатніх адрасоў тых, хто правідзіць ператрус, пратаколы не ўтрымліваюць – хіба толькі іх прозвішчы і пасады.

Пасля карпаратыўнай сустрэчы з калегамі нехта напісаў у чат-бот МУС пра тое, нібыта Віталь Савельеў дапускаў “абразлівыя выказванні палітычнага характару”. Праз дзве гадзіны па сканчэнні мерапрыемства да вядучага прыехаў нарад міліцыі па тлумачэнні.

З Аленай Коласавай паразмаўляў блогер Андрэй Павук. Пытанні да рэдактаркі тычыліся асвятлення так званай “СВО” у беларускіх дзяржаўных СМІ, і таго, як асвятдяюцца падзеі Вялікай Айчыннай вайны. Пра тое, чаму зараз не прынята згадваць, што Аляксандр Лукашэнка прымаў прысягу як прэзідэнт пад бел-чырвона-белым сцягам, рэдактарка зазначыла “Мы пра такое не пішам”. А на заўвагу пра адсутнасці беларускамоўнага кантэнту адказала: “Это так. Нужно писать на родном языке. Мы будет стараться».

“Віцебская вясна” прааналізавала, якія кампаненты ўваходзяць у сучасны выхаваўчы працэс у Парплішчанскай сярэдняй школе, што ў Докшыцкім раёне. Паводле намесніцы дырэктара па вучэбна-выхаваўчай рабоце Ганны Маркевіч, яно “ахоплівае ўсе ключавыя напрамкі: ад вывучэння дзяржаўнай сімволікі да пагружэння ў гісторыю Вялікай Айчыннай вайны”. Увесь гэты ідэалагічны масіў абрынуты на галовы некалькіх дзясяткаў дзяцей, якіх у кожным класе — па 6–7 чалавек. Пры гэтым Парплішчанская СШ на паперы лічыцца школай з беларускай мовай навучання. Але патрыятызм у вучняў выхоўваюць па-расейску. І пры поўным  ігнараванні гісторыі малой радзімы да 1941 года.