Панядзелак, 18 Сакавік 2019

“Пацукі ўжо па трэцім паверсе гойсаюць”. Як жывуць людзі на Маскоўскім праспэкце, 41

Ацаніць гэты матэрыял
(12 галасоў)
Дом на Маскоўскім праспэкце, 41 Дом на Маскоўскім праспэкце, 41

Людзі, якія жывуць у доме на Маскоўскім праспэкце, 41, змагаюцца з пацукамі, смуродам і цемрай ня першы год. У падвале няма чым дыхаць, з прарваных трубаў ліецца вада. У пад’езьдзе не гараць лямпачкі. І не, гэта не гарадзкая ўскраіна ў эпоху постапакаліпсісу. Гэта 2019 год, Віцебск, Маскоўскі праспэкт…

Жыхары панэльнага дзевяціпавярховіка па Маскоўскім праспэкце, 41 неаднойчы скардзіліся ўладам на занядбаны стан пад’ездаў і падвалу ў іх доме. Пабудаваны ў 1981 годзе, дом аніводнага разу ня зьведаў капрамонту. Падвал ператварыўся ў гадавальнік пацукоў ды земнаводных, лесьвічныя пляцоўкі – у зоны цемры і жаху. Бо лямпачкі тут доўга не гараць – праз тры дні перагараюць. Хоць сёньня жыўцом здымай беларускі хорар.

Дом належыць да ЖБК №108 і знаходзіцца на поўным абслугоўваньні прадпрыемства “ЖРЭТ г. Віцебску”.

40 год у чаканьні капрамонту    

“Сорак гадоў нічога тут не рабілі. Жыву ў доме ад самага пачатку. Раней мы плацілі за капрамонт, зараз плацім яшчэ і за тэхабслугоўваньне. А куды грошы ідуць – невядома. Ніхто толкам не адказвае. Ніводнага капрамонту тут не было!” – кажа жыхар 41-га дому пэнсіянэр Міхаіл Жураўлёў. І пакуль што – не прадбачыцца.

“Улічваючы, што на балянсе ЖРЭТ г.Віцебску знаходзяцца дамы ў больш кепскім тэхнічным стане і на якія ўжо распрацаваная праектна-каштарысная дкумэнтацыя, капітальны рамонт жылога дому №41 па Маскоўскім праспэкце ў 2019 годзе не плянуецца” – такі адказ на свой зварот у аддзел ЖКГ Віцебскага гарвыканкаму атрымаў Міхаіл Мікалаевіч.

Выканаўца абавязкаў начальніка аддзелу ЖКГ гарвыканкаму Вячаслаў Ласскі паведаміў пэнсіянэру, што камунальнікі “выяжджалі на месца” і замянілі “дэфэктны ўчастак каналізацыі ў падвальным памяшканьні”.

Нагадаў, што дэратызацыя (зьнішчэньне грызуноў) праводзілася ў сутарэньні будынку і ў лістападзе, і ў сьнежні 2018 году. І што ў пад’езьдзе №2 “асьвятленьне на пляцоўках адноўленае”.

Усё, маўляў, добра…

“Гэтых пацукоў толькі вакуўмнай бомбай возьмеш…”

“Але гэта ня так, – кажа Міхаіл Жураўлёў. – “Адноўленае асьвятленьне” – гэта ж усяго толькі нанава ўкручаныя лямпачкі. Яны сама больш тыдзень гараць – і ўсё. Потым жыхары самі мяняюць, за свой кошт. Мяркуем, што нешта ня так з праводкай, але ж саматугам замяніць яе ня можам, патрэбныя спэцыялісты. Што да пацукоў, дык гэта праўда – труцілі іх. Але, здаецца, іх ужо нічога не бярэ – як бегалі, так і бегаюць. Нават па маёй кватэры – па трэцім паверсе гойсаюць!”

Міхаіл Жураўлёў паказвае шматлікія звароты ў гарвыканкам

У падвале сапраўды – магіла. Ва ўсіх сэнсах. Ад смуроду – нудзіць. На падлозе валяюцца здохлыя пацукі. Усё прасякнутае вільгацьцю і сьлізкай цьвільлю. Пад прарванай трубой стаіць перапоўнены таз. Непадалёк – дзьве місы з атручаным кормам для шчуроў.

“Ай, бескарысна гэта ўсё, яны да нашай атруты ўжо прыстасаваліся. Гэтых пацукоў толькі вакуўмнай бомбай возьмеш – бегаюць больш за катоў…” – жартуе Леанід, яшчэ адзін жыхар дома №41.

У падвале дому 41

“Пазаўчора на 115 заказ узялі – і хоць бы хны”

Многія жыхары ўжо махнулі на гэтыя беды рукой – жывуць як жывецца. Але жыхарка Вера Мікалаеўна настойліва працягвае званіць на службу 115.

“Пазаўчора яшчэ заказ узялі – і хоць бы хны. Я штодзень званю туды. Сёньня зноў буду набіраць. Пра падвал казаць. Што вада цячэ. Цягам трох тыдняў да гэтага вада стаяла і зараз цячэ. Смурод, блохі, пацукі! Не дабіцца! Бруд вакол, ніхто не прыбірае. Нікому справы няма, карацей”, – скардзіцца віцяблянка.

 Міхаіл Жураўлёў расказвае, што летась выкінуў у сьмецьце два вядра бульбы, бо згніла пасьля чарговага затапленьня. Сёлета таксама застаўся бяз бульбы – пацукі зжэрлі.  

Пэнсіянэр заўважае, што дом насупраць (№39), які выходзіць фасадам на Маскоўскі праспэкт, такіх праблем ня мае, бо яго кожны год фарбуюць-шпаклююць.

У такім стане - трубы ў падвале

“Ён жа “тварам” да праспэкту стаіць, а наш – у глыбіні. Я неяк спрабаваў на “гарачую лінію” Шарстнёву дазваніцца – бескарысна, толькі час згубіў. А ўсе мае пісьмовыя звароты па коле круцяцца, з гарвыканкаму ў ЖКГ – і ніякага выніку”, – кажа Міхаіл Мікалаевіч. Мае цэлы стос адказаў на свае звароты ў розныя інстанцыі.

“Затое ліфт нам новы паставілі!..”

“Колькі біліся, каб уваходныя дзьверы адрамантавалі! Паўгода жылі безь дзьвярэй. За той час паміж другім і трэцім паверхамі нядобрыя людзі сапраўдную прыбіральню ўтварылі. Дамагліся – паставілі нам дзьверы. Дык паглядзіце, як яны працуюць…” – паказвае жыхар.

Расчыненыя мэталічныя дзьверы зачыняюцца зь вялікай натугай.

Каля пад'езду

Уздымаю руку, каб уключыць сьвятло ў “тамбуры” на ўваходзе, але чую папераджальны воклік свайго суразмоўцы: “Ой, небясьпечна. Ня трэба!” Паказвае на разьбіты выключальнік. Пальцамі туды сапраўды лепей ня тыцкаць.

“І вось так ва ўсім, – наракае Міхаіл Жураўлёў. – Затое ліфт нам новы нядаўна паставілі. У падвале пацукі шчыруюць, у пад’ездах – цемра. А тут ліфт! Лепей бы з грызунамі ды сьвятлом напачатку разабраліся!”  

“Няўжо для гэтага трэба, каб нехта з жыхароў галаву сабе зламаў у пад’езьдзе?” – дадае.

Зьміцер Міраш, фота аўтара   

Залагініцца каб дадаць камэнтары